Kolika je snaga EUropskog „udruženog napada“ na Trumpa ?

Oštar napad lidera britanskih laburista Džeremija Korbina na američkog predsjednika Donalda Trampa samo dan nakon što je njemačka kancelarka Angela Merkel kritikovala sve aspekte politike prvog čovjeka SAD pred studentima Harvarda, stvaraju utisak o nekakvom jedinstvenom evropskom frontu protiv Amerike.

trump

Džeremi Korbin je rekao da Trampova izjava da Borisa Džonsona vidi kao novog premijera predstavlja „neprihvatljivo mješanje u unutrašnje stvari Velike Britanije“. Lider laburista je odbio poziv da prisustvuje zvaničnom banketu sa Trampom, ocijenivši da je njegov pokušaj da odluči ko će biti novi britanski premijer „potpuno neprihvatljivo miješanje u demokratiju Britanije“.

Merkelova je dan ranije održala je govor pred apsolventima američkog Univerziteta Harvard i u njemu kritikovala sve aspekte politike Donalda Trampa, a da ga nijednom nije spomenula. Njemačka kancelarka je dobila titulu počasnog doktora američkog elitnog Univerziteta i priznanje za svoju politiku prema migrantima.

Sociolog dr Slobodan Reljić smatra da evropski združeni napad na Trampa nije osnovni pravac kretanja evropske politike jer, kako kaže, Evropa uopšte ne postoji u smislu bilo kakvog velikog odlučivanja

Prema njegovim riječima, nema ničeg novog u američkom miješanju u unutrašnje stvari evropskih država, jer su se Amerikanci poslije Drugog svjetskog rata miješali u unutrašnje stvari zapadnoevropskih država, a poslije pada Berlinskog zida — na red su došle i istočnoevropske.

U poslijeratnom periodu Amerikanci su se u unutrašnje stvari zapadnoevropskih država miješali „diskretno“, kaže Reljić i podsjeća da su čak SAD „uništavale Komunističku partiju Italije, uz veliku pomoć mafije“.

„Oni su uvijek Evropu smatrali teritorijom koju oni treba da uređuju. Kad je na red došao Istok, onda se to razlikovalo po tome što je nestala diskretnost, radili su to potpuno javno. Imali smo američke ovlašctene ambasadore koji su govorili ko je njihov kandidat na izborima i to je manje-više jasno u svim zemljama od Letonije do Srbije“, kaže Reljić.

Doskora je bilo tako, međutim, nakon posljednjih izbora u Americi postoji problem sa američkom hegemonijom, zato što, objašnjava naš sagovornik, postoje „dvije Amerike“ — s jedne strane imamo predsjednika, a sa druge duboku državu i sad se taj američki haos prenosi kao dodatni faktor rasula na Evropu, koja se, inače, sama od sebe raspada.

Zato Tramp između Korbina i Džonsona bira Džonsona, kao što bi Berni Sanders da je predsjednik SAD javno podržavao Korbina, smatra Reljić i dodaje da je to posljedica toga što i Amerika i Engleska „više nisu demokratske države, čak ni u formalnom smislu“.

Međutim, veći je paradoks Njemačka, koja je u „demokratskim nastupanjima Evrope uvijek bila pješadija“ i nikad nije imala bitan uticaj u odlučivanju u tim „anglosaksonskim projekcijama“, gdje se, kako konstatuje sagovornik Sputnjika, Merkelova pojavljuje kao faktor u unutrašnjem američkom obračunu i to „na gubitničkoj strani“.

A to unutarzapadno razračunavanje, u stvari, pokazuje haotičnost zapadnog svijeta — riječ je o haosu koji mora da se sukobi sa svojim unutrašnjim problemima, koji su i ekonomski i politički, a prije svega — geopolitički, ističe Reljić i dodaje:

„Takav haotični Zapad mora da se sukobi sa zemljama na istoku koje su već napravile red u svojim državama, prije svega Kinom, Rusijom, pa i Indijom, poslije posljednjih izbora. Ove zemlje su ovu vrstu raspadanja jednog svjetskog sistema koji se zvao ’Paks Amerikana‘ preživjele prije četvrt vijeka i one su odmah posle raspada krenule u neku vrstu stvaranja unutrašnjeg reda“, ističe bivši glavni i odgovorni urednik NIN-a.

Zato su Kina, Rusija i Indija u prednosti nad Zapadom bar četvrt vijeka, jer Zapad tek treba da prođe kroz te procese raspadanja, smatra Reljić, kome današnji raspad Zapada uveliko liči na raspad SSSR-a.

Reljić podsjeća da su američki teoretičari još prije pola vijeka pisali da zapadni svet, odnosno, „ono što mi zovemo međunarodnom zajednicom“, ne postoji bez SAD koje su centralna i vodeća sila Zapada.

Prema njegovim riječima, zapadni svet više uopšte ne može da odlučuje ni o čemu samostalno, nema nikakvo mišljenje ni o čemu, čak ni o sopstvenim interesima nema jasna razmišljanja. U slučaju da Amerika izgubi lidersku poziciju, vjeruje on, došlo bi do unutrašnjeg raspada Zapada i onda bi došlo do stvaranja dva ili tri entiteta koji bi bili povezani sa nekim drugim moćnim državama u svetu.

„Evropa je apsolutno nebitna. Ona je samo sastavni dio američkog fronta i nije uopšte snaga koja može da pokrene bilo šta. Evropa može samo da se pridruži nekom“, zaključio je Reljić.

Vladimir Sudar

SputnikNews

Ostavite komentar